29 Ekim 2009… Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunun 86.yılını kutladık. Dile kolay 86 yıl. İlk kurulduğu yıllarda herkes yada çok büyük bir çoğunluk ne kadar emin, istekli ve güven doluymuş herkes çok kararlı… Zamanla kimlerin elinden geçtik, kimler nerelere çekti götürdü bu ülkeyi. Ama değişmeyen tek bir şey var iyisinin de kötüsünün de aklında. ATATÜRK!
Herkesin konuştuğu, bütün dünyanın takip ettiği büyük insan.. Hala diyoruz ” o yaşıyor olsa herşey çok farklı olurdu ” diye.. Kesinlikle olurdu! Ama yeni bir ” büyük insan ” neden yetişmiyor bu ülkede? Adı sanı belli olmayan insancıklar her an her dakika her yerden çıkıp bambaşka yerlere sürükleyebiliyor bizim insanlarımızı. 86.yılı kutladık ama kimde o eski zamanlardaki coşku, heyecan vardır? Nerdeyse hepimiz için 29 Ekim sadece normal bir gün. Ne kadar acı.. Halbuki aynı yöne bakan, birbirine kenetlenmiş, sevgi ve saygının anlamını bilen 70 milyon insan coşkuyla güvenle yeniden ayaklansa, dese NE MUTLU TÜRK’ÜM DİYENE diye… Bütün dünyaya karşı bir duruşumuz olsa, dimdik ayakta duran bi Türkiye görse herkes. O zaman bugün nasıl kutlanırdı düşünelim bir.
Ama yine de çaba göstermek için çok fazla nedenimiz var. Herkese rağmen.. Yaşayabiliyoruz, sevdiklerimiz yanımızda. Herkesin gösterebileceği sevgi ve saygı sadece etrafındakilere gösterebilecekleriyle sınırlı değil çevremizdekilere de bunu göstermek hatta bunun dersini vermek durumundayız. Biz Türkiye’yiz! Geleceğe ne kadar umutla bakıyoruz bilinmez ama hepimiz birer umuduz.
NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE!
