Ayrılık acısı… Nasıl bir acıdır bu? Nasıl tarif edilir? Cevabı yok bu soruların..
Düşünün bir, anne baba gibi birşey değil doğduğunuz andan beri yanınızda olan ve öyle bir bağla bağlı olduğunuz birisi deği bu kişi birden hayatınızda belirivermiş ve tamamen içinize işleniş birisi bu. Ama birlikteyken hissettirdiği sevgi, tamamen içimizi kaplayışı hiçbir kelimeyle tarif edilemeyecek birşey. Ya biterse..? Hayatınızın en güzel günlerini geçirdiğiniz, onunla uyuyup onunla uyandığınız insan hatta o kadarki sabahları aniden zor nefes aldığınızı hissedip yerinizden fırladığınız, onu aklınıza getirdiğiniz anda heyecandan kalbinizin atışını vücudunuzun her noktasında hissettiğiniz kişi bir gün çekip giderse..? Ne hissettirir..?
Sabah kalkıp harika kahvaltılar hazırlardın ona sadece yüzünde ufacık bir tebessüm oluşturabilmek için, onu mutlu görebilmek için.. Günlerce, haftalarca, aylarca hiçbir plan yapmadan hayatınız sadece ona bağladın onun istediği planlar yapılsın da mutlu olsun iyi hissetsin kendisini diye. Ne bir doğum gününü, ne bir yıldönümünüzü kaçırdın hiçbir sorun yok.. Derken birgün aldı karşısına seni ve “BİTTİ” dedi… İçinden ” neden ” diye sorasın bile gelmiyor, ki zaten ne önemi varki nedeninin artık seni istemiyor. Yaptığın onca güzellik, sevgi gösterisi de bir kenara onu kaybetmenin acısı, bir daha onun kokusunu alamayacak olmanın kötülüğü bıçak gibi saplanır göğsüne…
Ne kadar ağır bir durum… Kaybettin gitti bir daha gelmeyecek geri.. Şimdi yeniden başlamak lazım. Ama kim kendisinde bulabilir bu gücü? Yeni biriyle tanış, hareketlerini tart, sevebilir misin, öncekinin yerine koyabilir misin hele gözlerine bakınca göreceğin bambaşka ezberlediğin bir çift göz karşına geldiğinde o yeni kişiye nasıl alışabilirsin?!
Gitme… Hadi n’olur beni sensiz, beni bensiz bırakma! Birbirimize bağlı bir hayat kurduk, çoğu zaman benim hayatımı sen, senin hayatını ben yönettim ayrılma benden!